Η  ψυχική υγεία αποτελεί προϋπόθεση  για τη συνολική υγεία. Δεν  υπάρχει απόλυτη ψυχική υγεία, αλλά είναι μία σύνθετη υποκειμενική κατάσταση.

Η Ψυχιατρική δεν πρέπει να αντιπροσωπεύει μια ιδεολογία, είτε ψυχολογική είτε βιολογική, αλλά να λειτουργεί σαν ένας χώρος συνάντησης και επικοινωνίας  με τον ασθενή, όπου εκεί θα διαμορφωθεί η κατάλληλη θεραπευτική σύνθεση εξατομικευμένη  για αυτόν.

Γνωρίζετε ότι σε λίγα χρόνια, η Κατάθλιψη θα αποτελεί την υψηλότερη αιτία μειονεξιών  στον κόσμο, σύμφωνα με την παγκόσμια οργάνωση υγείας (Π.Ο.Υ); Ότι το 30% των Ευρωπαίων  βιώνουν κάποια ψυχική διαταραχή κάθε χρόνο;

Γνωρίζετε ότι η Άνοια αυξάνεται δραματικά και πως συνήθως περιπλέκεται με κατάθλιψη και Οργανικό ψυχοσύνδρομο με παραισθήσεις, ψευδαισθήσεις;

Ο μεγαλύτερος ψυχικός πόνος των ανθρώπων ενδέχεται να είναι ο ψυχικός πόνος των λεγόμενων φυσιολογικών και ώριμων προσώπων.

Ο σύγχρονος τρόπος ζωής, τα πρόσφατα οικονομικά αδιέξοδα, η κατάρρευση του κοινωνικού κράτους και οι διαπροσωπικές δυσκολίες στις σχέσεις , οδηγούν συχνά το άτομο σε απώλεια ευχαρίστησης, κατάθλιψη και έλλειψη νοήματος στη ζωή. Η παιδική και εφηβική κατάθλιψη επίσης αυξάνονται ραγδαία σε παγκόσμιο επίπεδο.

Το καθημερινό άγχος και οι εσωτερικές ψυχικές συγκρούσεις – τραύματα συμβάλλουν στην ανάπτυξη μιας πλειάδας φοβιών, καθώς και της διαταραχής πανικού, της αγοραφοβίας, της κοινωνικής φοβίας, της γενικευμένης αγχώδους διαταραχής.

Η προσωπικότητα, οι βιολογικοί παράγοντες, το περιβάλλον και τα κοινωνικοοικονομικά αδιέξοδα συχνά διαμορφώνουν τις διαταραχές προσωπικότητας με μεγάλες επιπτώσεις στις διαπροσωπικές σχέσεις.

Τεράστιο πρόβλημα αποτελεί ο αλκοολισμός και η χρήση εξάρτηση ψυχοδραστικών ουσιών και μάλιστα από τις νεανικές ηλικίες.

Οι ψυχώσεις (σχιζοφρένεια, ψυχωσικά επεισόδια) συχνά δεν αντιμετωπίζονται λόγω του αναχρονιστικού κοινωνικού στίγματος. Είναι μύθος ότι ο ασθενής με ψύχωση δεν είναι δυνατό να έχει μια ολοκληρωμένη επαγγελματική, κοινωνική και οικογενειακή ζωή.

Πολλές από τις ιατρικές ασθένειες προκαλούνται σε σημαντικό βαθμό από ψυχολογικά αδιέξοδα, αλλά και προκαλούν με τη σειρά τους ψυχικές διαταραχές. Αναφέρονται ως ψυχοσωματικές παθήσεις, περιλαμβάνονται δε σε αυτές οι εντερικές κολίτιδες, η ρευματοειδής αρθρίτιδα, το άσθμα, η υπέρταση, κ.ά.

Οι ψυχικές διαταραχές είναι αντιμετωπίσιμες. Απαιτούν όμως μια έγκαιρη αντιμετώπιση και ένα αξιόπιστο θεραπευτικό πρόγραμμα που περιλαμβάνει ψυχοθεραπεία και όπου ενδείκνυται φαρμακοθεραπεία. Το σημαντικό είναι ότι η θεραπεία εξατομικεύεται και στηρίζεται στην επιτυχημένη συνεργασία θεραπευτή-θεραπευόμενου.

Στην ψυχιατρική θεραπεία και στην ψυχοθεραπεία προσπαθούμε να καλύψουμε και να αξιοποιήσουμε  χώρους που η υπόλοιπη Ιατρική αφήνει ακάλυπτους. Κάποια λεπτομέρεια της προσωπικής ζωής  ενός ασθενή που μπορεί να είναι περιττή στην υπόλοιπη Ιατρική, εδώ όμως μπορεί να ξετυλίξει το κουβάρι της ψυχολογικής του ιστορίας.

Η ψυχική ζωή δεν είναι μια μόνιμη κατάσταση, αλλά μια διεργασία μετασχηματισμών.

Το να αλλάζουμε είναι η ουσία  της ανθρώπινης ζωής  και χαράς.

Γενικά η εμφάνιση ψυχικών παθήσεων αλλά και απλών  ψυχοσωματικών διαταραχών  επηρεάζεται από  βιο-ψυχο-κοινωνικούς συντελεστές.

Το  άτομο σήμερα δεν θεωρείται πια παθητικό θύμα, αλλά σε έναν βαθμό υπεύθυνο για την υγεία και την ασθένεια. Η άνθιση της νευροβιολογίας έχει ενισχύσει την ψυχιατρική με τα πλέον σύγχρονα, ασφαλή και αποτελεσματικά φάρμακα.

Η ψυχανάλυση και η γνωσιακή θεραπεία έχουν εμπλουτίσει τη ψυχοθεραπευτική πρακτική.

Η νευροψυχανάλυση ως θεωρία, αποτελεί τον πολλά υποσχόμενο τομέα διαλόγου νευροβιολογίας και ψυχανάλυσης.

Η κοινωνική ψυχιατρική θεωρεί δεδομένο ότι οι άνθρωποι είναι κοινωνικά όντα και ότι η ψυχική τους υγεία, η αυτοεκτίμηση και η ευτυχία σχετίζονται με τη ρόλο τους σε ένα δίκτυο αλληλοβοήθειας. Γι’ αυτό αγωνίζεται για να υποστηρίξει τέτοια δίκτυα και υποδομές. Συμπερασματικά, η ψυχιατρική και η ψυχοθεραπεία είναι μάχιμες όσο ποτέ.